شهید بزرگوار غلامحسین شکری

 پرتوی از زندگی شهید بزرگوار غلامحسین شکری

فرزند شکرالله و فرخ صدیقی

· ولادت: ۱۷ فروردین ۱۳۴۶ در روستای بکان، سعادت‌شهر (پاسارگاد)

· شهادت: ۱۰ شهریور ۱۳۶۳ در مهاباد

· آرامگاه: گلزار شهدای سعادت‌شهر (شاهزاده حسین علیه‌السلام)

شهید غلامحسین شکری، فرزند شکرالله و فرخ صدیقی، در هفدهمین روز از فروردین‌ماه سال ۱۳۴۶، در ساعت پنج بامداد، در خانواده‌ای مذهبی و زحمتکش در روستای بکان دیده به جهان گشود. پدرش در اداره سرجنگلداری سعادت‌شهر مشغول به کار بود. چون ولادت او مقارن با ماه محرم بود، نامش را «غلامحسین» نهادند و به حق، غلام راستین حضرت سیدالشهداء (ع) شد. غلامحسین نخستین فرزند خانواده بود و در میان ۶ برادر و ۵ خواهر، در محیطی سرشار از محبت، ایمان و صمیمیت رشد یافت.

خانواده‌اش از نظر مادی در وضعیت پایینی بودند و پدر به سختی مخارج تحصیل او را تأمین می‌کرد. غلامحسین دوران دبستان را با نمرات عالی پشت سر گذاشت، اما چون در روستای بکان دوره راهنمایی وجود نداشت، خانواده‌اش به شهر سعادت‌شهر هجرت کردند تا فرزندشان بتواند به تحصیل ادامه دهد. او از همان آغاز ورود به سعادت‌شهر، نام خویش را در پایگاه مقاومت قدس ثبت کرد و فعالیت‌های دینی و انقلابی خود را آغاز نمود؛ به گونه‌ای که شب‌ها دیروقت به خانه بازمی‌گشت.

غلامحسین از همان نوجوانی به نماز، عبادت و مسجد عشق می‌ورزید. او خوش‌برخورد و خنده‌رو بود و در کنار آن، شخصیتی جدی، فداکار و بااراده داشت. اهل مطالعه کتب سیاسی و اسلامی بود و همواره دیگران را به شرکت در نماز جمعه و اهمیت آن سفارش می‌کرد. او در تبیین مسائل سیاسی و انقلابی چنان شیرین‌سخن و جذاب بود که هرگاه صحبت می‌کرد همه را جذب میکرد. روحیه قوی خانواده نیز پشتوانه‌ای برای حضورش در عرصه‌های دینی و انقلابی بود.

با آغاز جنگ تحمیلی، غلامحسین در حالی که مجرد بود، در سال ۱۳۶۲ با اصرار فراوان رضایت پدر و مادر را جلب کرد و برای آخرین بار با خانواده خداحافظی نمود و از طریق بسیج عازم جبهه‌های حق علیه باطل شد. او که عاشق شهادت و راه شهیدان بود، در کردستان فعالیت‌های چشمگیری داشت و چنان در این راه ذوب شده بود که گویی دلش نمی‌خواست به سعادت‌شهر بازگردد. سرانجام در دهمین روز از شهریورماه سال ۱۳۶۳ در منطقه جنگی مهاباد، هنگام مأموریت، خودروی نظامی حامل ایشان واژگون شد و بر اثر ضربه به سر، به فیض عظیم شهادت نائل آمد و به معشوق خود پیوست. پیکر پاک این شهید والامقام در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد.

روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 🌹

متن وصیت‌نامه شهید غلامحسین شکری

مکتبی که شهادت دارد اسارت ندارد. امام خمینی

به نام الله پاسدار حرمت خون شهدا و پروردگار عالم که بوجود آورنده جهان بشریت و با درود بر منجی عالم و خورشید عالمتاب امام زمان (عج) فرمانده همه رزمندگان در جبهه‌های حق علیه باطل و با درود و سلام بر نائب برحقش امام خمینی و با درود فراوان به روان پاک شهداء و با درود فراوان به مجروحین جنگ من وصیت‌نامه‌ام را از شهادت شروع می‌کنم. راهیان واقعی شهیدان اسلام هستند که با دادن خون خود حقانیت اسلام را ثابت کردند. شهادت شیرین‌ترین کام و بالاترین افتخار است و شهادت در راه خدا بالاترین ارزش‌هاست من یک وصیت به دوستان و همشهریان دارم و آن این است که به قدرت خویش تکیه نکنید و به قدرت خویش مغرور نباشید، این قدرت خداست که دشمن را عقب می‌راند و هر لحظه شکست دشمن را نزدیک‌تر می‌کند... در نماز جمعه و جماعات بیشتر شرکت کنید. حضور در صحنه و جلسات اسلامی را فراموش نکنید که این مشت محکمی است بر دهان دشمنان دین اسلام و خدا است.

و در آخر از قوم و خویشان و پدر و مادرم و خواهر و برادرم می‌خواهم که مرا حلال کنند و از خدا می خواهم که مرا در ردیف شهدای صدر اسلام قرار دهد.

والسلام، غلامحسین شکری