انتشارات هدهد:
پرتوی از زندگی شهید بزرگوار صدرالله استواری
فرزند امانالله و گلجان شیری
ولادت: ۸ بهمن ۱۳۴۴ مرودشت، فارس
شهادت: ۴ اسفند ۱۳۶۷ (مفقودالاثر)، منطقه شلمچه
تشییع و خاکسپاری ۷ مرداد ۱۳۷۵
آرامگاه: گلزار شهدای امیرآباد مرودشت
---
شهید صدرالله استواری، فرزند امانالله و گلجان شیری، در هشتمین روز از بهمنماه سال ۱۳۴۴ در شهرستان مرودشت از توابع استان فارس، در خانوادهای متدین، زحمتکش، مذهبی و آگاه دیده به جهان گشود. پدرش امانالله، کشاورز بود که با زحمت فراوان روزی حلال خانواده را فراهم میکرد و مادرش گلجان شیری، بانویی مؤمنه، صبور و مقاوم بود که فرزندان را با عشق به اهل بیت (ع) و آرمانهای انقلاب پرورش داد. او در دامان این خانواده مقدس، در میان ۲ برادر و ۲ خواهر رشد یافت و از همان کودکی، صبر، ایثار و عشق به اسلام را در وجود خود نهادینه کرد.
صدرالله تحصیلات خود را تا مقطع دوم راهنمایی در شهرستان مرودشت با موفقیت ادامه داد، اما به دلیل مشکلات معیشتی و نیاز خانواده، ترک تحصیل کرد و با دستانی جوان اما پینهبسته و ترکخورده، به کارگری مشغول شد. او به عنوان کسی که مظهر ایثار و مقاومت بود هیچگاه از سختی کار و زندگی نمیهراسید؛ حتی در ایام ماه رمضان، با زبان روزه و با اخلاص تمام، به کارگری میپرداخت و نماز و روزه اش را ترک میکرد.
او انسانی مخلص، باتقوا و بیادعا بود و همواره در هر حال و بهویژه در خانه، نوحه، مرثیههای مذهبی و حماسی را زیر لب زمزمه میکرد. اهل نماز و روزه بود و با روحیهای متعالی، عشق به شهادت را در قلب خود میپروراند.
صدرالله به خدمت سربازی اعزام شد و ۲ سال از عمر خود را در جبهههای نبرد حق علیه باطل گذراند؛ به نحوی که ۶ ماه از این دوران را در دزفول و ۱۸ ماه را در کردستان مشغول نبرد با دشمن بعثی و مزدوران داخلی بود. پس از پایان دوره سربازی، شش ماه به کارگری مشغول شد، اما دلبستگی او به اسلام و انقلاب، بار دیگر او را به سوی رزمندگان اسلام کشاند و دوباره با لشکر ۱۹ فجر سپاه استان فارس به جبههها پیوست؛ در حالی که قانوناً هیچ وظیفهای نداشت ولی با تمام وجود، ندای امام خود را لبیک گفته بود.
یکی از زیباترین فرازهای زندگی او در آخرین اعزام متجلی شد، زمانی که برادرش در جبهه حضور داشت خانواده از او خواستند که صبر کند تا برادرش برگردد و سپس او عازم شود، اما صدرالله با قلبی سرشار از عشق به اسلام نپذیرفت و گفت: «اکنون جبهه به من نیاز دارد و باید ندای امام را لبیک بگویم.»
سرانجام در تاریخ ۴ خرداد ۱۳۶۷ در آخرین روزهای جنگ، در منطقه شلمچه و در جریان تک معروف دشمن بعثی، او که با تمام وجود عاشق شهادت بود در میان آتش و گلولههای دشمن، به درجه رفیع شهادت نائل آمد و پیکر پاکش در آن منطقه مفقودالاثر شد.
سالها انتظار و چشم به راه بودن، داغی بزرگ بر قلب خانوادهاش گذاشت. پدرش در سال ۸۰ سالگی و مادرش در سال ۷۵ دار فانی را وداع گفتند؛ مادری که تا آخرین لحظه عمر، در انتظار دیدار فرزند شهیدش بود.
در نهایت، پس از هفت سال، در تاریخ ۷ مرداد ۱۳۷۵ پیکر مطهر این شهید بزرگوار توسط گروه تفحص شهدا پیدا شد و با عزت و شکوه در گلزار شهدای امیرآباد مرودشت، در جوار دیگر همرزمانش به خاک سپرده شد.
روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 🌹
پرتوی از زندگی شهید بزرگوار احمدرضا استخری
فرزند رضا و خاتون تقیزاده
ولادت: ۱۹ خرداد ۱۳۴۴، مرودشت، فارس
شهادت: ۲۵ اردیبهشت ۱۳۶۵، منطقه حاجی عمران
آرامگاه: گلزار شهدای امیرآباد، مرودشت
---
«عاشق دویدن تا آغوش خداوند»
شهید احمدرضا استخری، فرزند رضا و خاتون تقیزاده، در نوزدهمین روز از خرداد ماه سال ۱۳۴۴ در شهرستان مرودشت از توابع استان فارس، در خانوادهای مذهبی، سادهدوست و سرشار از معنویت دیده به جهان گشود. پدرش رضا، کشاورزی سختکوش و زحمتکش بود که با کاشت گندم، جو و چغندر، روزی حلال خانواده را فراهم میکرد و مادرش خاتون تقیزاده، بانویی مؤمنه، فداکار و خانهدار بود که همچون حضرت زهرا (س)، فرزندان را با عشق به اهل بیت (ع) و آرمانهای انقلاب پرورش داد. او در دامان پدر و مادری مهربان و باایمان، در میان ۳ برادر و ۳ خواهر رشد یافت و به عنوان کوچکترین و آخرین فرزند خانواده، از همان کودکی با محبت خاص والدین بزرگ شد.
احمدرضا دانشآموزی کوشا و نمونه بود که تحصیلات خود را در دبستان زادگاهش آغاز کرد و پس از پنج سال، وارد مدرسه راهنمایی شهید شبانپور (لورنگ) شد. در دوران نوجوانی، علاوه بر تلاش در درس و کمک به پدر در کارهای کشاورزی، به عضویت «باشگاه ولیعصر (عج)» درآمد و با اخلاق نیکو، رفتار خوب و عالی، زبانزد همگان بود. او سپس برای ادامه تحصیل به دبیرستان امام و پس از آن به دبیرستان شهید اسلامیمنش رفت و در تمام این دوران، الگویی برای همکلاسیهایش بود.
او که از نوجوانی انسانی مؤمن، متعهد و انقلابی بود، عشق فراوانی به ورزش، بهویژه رشته دوومیدانی داشت و به عنوان قهرمان و رکورددار استان فارس شناخته میشد. در سال ۱۳۶۳ در مسابقات دو ۱۰۰ متر مقام اول را کسب کرد و در سال ۱۳۶۴ در مسابقات انتخابی استان در رشتههای دو ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۳۰۰ متر، تمام مقامهای اول را از آن خود کرد. با وجود این افتخارات، او هرگز دچار غرور نشد و «قهرمان اخلاق» بود.
او که عاشق امام و انقلاب بود، پس از اخذ دیپلم، به خدمت سربازی اعزام شد. دوره آموزشی را در پادگان لشکر ۶۴ ارومیه گذراند و با شور و اشتیاقی وصفناپذیر و رضایت کامل، راهی جبهههای نبرد حق علیه باطل شد. او باور داشت که «وقتی جنگی در کار میآید و حماسهای وجود پیدا میکند، انسان را از حال خمودی و سستی بیرون میآورد و او را به طرف حقگرایی میکشاند» و عاشقانه در این راه گام برداشت.
او در وصیتنامه به یادگار ماندهاش، از مادرش خواسته بود که برای شهادتش گریه و زاری نکند، چرا که راهی را برگزیده که حسین (ع) و سلالهاش رفتند و جان خود را برای رضای خدا و حفظ عزت و شرف میهن فدا کرده است. به برادرانش سفارش کرده بود که درس بخوانند و راه او را ادامه دهند و به خواهرانش گفته بود که با حجاب خود، سنگر جبههها را گرم نگه دارند.
او در پیام خود با تواضع بسیار نوشته بود: «خدايا تو گفتی که شهادت به اندازه آغوش همگان نیست اما خدايا من به لیاقت شهادت عطا کن.»
سرانجام در تاریخ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۶۵، در سن ۲۱ سالگی، در منطقه عملیاتی حاجی عمران، بر اثر اصابت ترکش، در حالی که برای دفاع از میهن اسلامی میجنگید، به آرزوی دیرینهاش رسید و به درجه رفیع شهادت نائل آمد. پیکر پاک و مطهر این شهید والامقام، طبق وصیت خودش، در گلزار شهدای روستای امیرآباد مرودشت به خاک سپرده شد. در سالهای بعد، پدر و مادر مهربانش نیز دار فانی را وداع گفتند و به فرزند شهیدشان پیوستند.
امروز به پاس افتخارات ورزشی و منش جوانمردانهاش، مجموعه ورزشی شهید استخری در مرودشت، یادآور نام و خاطره جوانی است که هم در میدانهای ورزشی میدرخشید و هم در میدان نبرد، قهرمانانه جاودانه شد.
روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 🌹
پرتوی از زندگی شهید بزرگوار مصطفی محمدزاده
فرزند رضا
ولادت: ۱۷ آبان ۱۳۷۵، مرودشت، فارس
شهادت: ۹ اسفند ۱۴۰۴، تهران، بیت رهبری
آرامگاه: گلزار شهدای امیرآباد مرودشت
---
شهید مصطفی محمدزاده، فرزند رضا، در هفدهمین روز از آبانماه سال ۱۳۷۵ در شهرستان مرودشت از توابع استان فارس، در خانوادهای متدین، آگاه و عاشق اهل بیت (ع) دیده به جهان گشود.
خانواده محمدزاده (كه با فاميل قنبرزاده نیز شناخته می شوند) از جانبازان و پیشکسوتان دفاع مقدس بودند و شهید رضا محمدزاده، عموی این شهید بزرگوار، نیز پیش از او در گلزار شهدای امیرآباد به خاک سپرده شده است؛ این پیوند عمیق خانوادگی با خون شهدا، از کودکی در وجود مصطفی ریشه دوانده بود.
مصطفی که جوانی ۲۹ ساله، مجرد و دارای مدرک کارشناسی حقوق بود، با علاقهای وصفناپذیر به خدمت در نیروهای مسلح، به عنوان کادر رسمی ارتش جمهوری اسلامی ایران مشغول به خدمت شد. او به دلیل تخصص، تعهد و اخلاص در کار، به عنوان عنصر حفاظتی به ستاد آجا و در تیم حفاظتی فرمانده کل ارتش خدمت محرمانه داشت و هیچیک از اعضای خانواده از مسئولیت او اطلاع نداشت.
وی به عنوان یک سرباز فداکار و حافظ امنیت، پس از جنگ ۱۲ روزه، در مأموریتی حساس و مهم، به همراه ریاست ستاد کل نیروهای مسلح، شهید امیر سپهبد سید عبدالرحیم موسوی، در بیت رهبر معظم انقلاب اسلامی حضور می یافت.
سرانجام در تاریخ ۹ اسفند ۱۴۰۴ در نخستین روز جنگ رمضان و در جریان حمله متجاوزانه و جنایتکارانه رژیم تروریستی امریکا به بیت رهبر شهید حضرت آیتالله العظمی سید علی خامنهای (ع)، این جوان رشید و مخلص که با تمام وجود از حریم ولایت و رهبری دفاع میکرد، در سن ۲۹ سالگی به آرزوی دیرینهاش رسید و به درجه رفیع شهادت نائل آمد.
پیکر پاک و مطهر این شهید والامقام، با عزت و شکوه فراوان در گلزار شهدای امیرآباد مرودشت و در جوار مزار مطهر عموی شهیدش به خاک سپرده شد و نام و یاد او و خانوادهاش برای همیشه در تاریخ این سرزمین جاودانه ماند.
روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 🌹
شهید بزرگوار مصطفی محمد زاده، از شهدای بیت رهبری☝️امرآباد مرودشت
