شهید اسمعیل بازیار
شهید سیروس بذرگر
شهید منصور حق پرست
==========================
از خانواده های محترم و دوستان و همرزمان تقاضاداریم نظرات تکمیلی و تصحیحی خود را درباره این شهدای گرانقدر به ایتای 09176112253 صادقی، انتشارات هدهد ارسال فرمایید. والسلام، التماس دعا
=============================
شهید اسماعیل بازیار حسامآبادی
پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار اسماعیل بازیار حسامآبادی
فرزند: بردعلی و خورشید سلیمی
ولادت: ۶ فروردین ۱۳۱۸ حسامآباد ابرج
شهادت: ۲۱ خرداد ۱۳۶۲ منطقه عین خوش
آرامگاه: حسامآباد ابرج
شهید اسماعیل بازیار حسامآبادی، فرزند بردعلی و خورشید سلیمی، در ششم فروردینماه ۱۳۱۸ در روستای حسامآباد شهرستان مرودشت دیده به جهان گشود. پدرش بردعلی، مردی زحمتکش بود که در سال ۱۳۲۲ و در حالی که اسماعیل تنها چهار سال داشت دار فانی را وداع گفت. مادرش خورشید، بانویی مؤمن بود که در سال ۱۳۸۱ درگذشت. اسماعیل فرزند سوم خانواده بود و پنج برادر تنی و ناتنی داشت. او در خانوادهای کشاورز و دامدار رشد یافت و خود نیز به این پیشه اشتغال داشت. او متأهل بود و ده فرزند داشت. همسرش مرحومه نوشآفرین تمدن حسامآبادی در سال ۱۳۹۱ و یکی از فرزندانش در سال ۱۳۹۹ دار فانی را وداع گفتند.
انقلاب اسلامی ایران در بهمن ۱۳۵۷ نه فقط یک دگرگونی سیاسی، بلکه یک رستاخیز الهی و بیداری وجدانهای خفته بود که دست استکبار را از این سرزمین کوتاه کرد. در این میان، دشمنان کینهتوز با تحمیل جنگی نابرابر، آتش تجاوز را بر این ملت فرو ریختند. دفاع مقدس، عرصهای برای تجلی ایمان، خودباوری و انسانسازی بود؛ جایی که مردانی چون اسماعیل که در دامان خانوادهای مؤمن و آگاه به مسائل انقلاب و اسلام رشد یافته بودند، با لبیک به ندای دفاع از دین و وطن، از دل روستاها به سنگرهای جبهه شتافتند تا از کیان اسلام و ناموس این مرز و بوم دفاع کنند. این جبههها، مدرسه هایی برای رسیدن به قرب الهی و شکوفایی فطرتهای پاک بودند.
اسماعیل با احساس مسئولیت در برابر اسلام و میهن، به عنوان سرباز پیمانی در گردان قدس ارتش، تیپ ۵۵ هوابرد شیراز استخدام شد و پس از یک هفته آموزش به اهواز (پادگان پیروز) منتقل شد و راهی جبهههای نبرد حق علیه باطل گشت. او در زندگی خود با صفات برجسته اخلاقی شناخته می شد، مثل خوشبرخوردی که راوی خاطراتش، سیدمحمود حسینی، از رفتار عالی او با مردم، دوستان و همرزمان بسیار نقل کرده است. صلحطلبی و آشتیدهی که در جریان دعوای سنگین بین دو طایفه، با تلاش بسیار توانست میان آنها صلح و آشتی برقرار کند. مسئولیتپذیری که با وجود داشتن ده فرزند، از حضور مداوم در جبههها و دفاع از میهن دریغ نکرد. دلسوزی و اهتمام به تربیت فرزندان که همواره نظری مساعد و تأکید فراوانی بر خوب تربیت شدن بچهها داشت. و عشق و ارادت به اهل بیت (ع)، امام حسین (ع) و اهتمام به نماز که در وصیتنامهاش به روشنی نمایان است؛ او در وصیت خود به خانوادهاش سفارش میکند که نمازهایشان را سر وقت بخوانند و معنی آن را درک کنند.
سرانجام در تاریخ ۲۱ خردادماه ۱۳۶۲ در منطقه عین خوش، در عملیات پدافندی این منطقه، بر اثر ترکش توپخانه به سر، به فیض عظیم شهادت نائل آمد. پیکر پاک و مطهر این شهید والامقام در حسامآباد ابرج به خاک سپرده شد.
وصیتنامه کوتاه شهید:
بسم رب الشهدا و الصدیقین
در تاریخ ۶ اسفند ۱۳۶۱
سلام بر امام امت خمینی کبیر و سلام بر شهدای صدر اسلام تاکنون. خانوادهی عزیزم، امیدوارم که انشاءالله اگر با مرگ من روبرو شدید، در این امتحان الهی سربلند بیرون آیید. و اگر به خاطر خدا...
نمازهایت را سر وقت بخوان و سر نماز دعا کن و معنی آن را درک کن. نماز شب بخوان، قرآن را فراموش نکن و چند کلمه خصوصی با خانواده...
و السلام. اسماعیل بازیار. ششم اسفند هزار و سیصد و شصت و یک.
روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.
---
سیروس بذرگر
پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار سیروس بذرگر (روایت اول)
فرزند: محمد و زمان دلگر
ولادت: ۳ شهریور ۱۳۳۷ مرودشت
شهادت: ۲۳ خرداد ۱۳۶۷ شلمچه
آرامگاه: گلزار شهدای مرودشت
شهید سیروس بذرگر در سوم شهریورماه ۱۳۳۷ در خانوادهای مسلمان و متدین در شهرستان مرودشت دیده به جهان گشود. او در خانوادهای پرجمعیت با پنج برادر و دو خواهر رشد یافت و پسر دوم خانواده بود. سیروس پس از اخذ دیپلم، دوران سربازی خود را در جبهههای کردستان سپری کرد و پس از آن به شغل شریف معلمی روی آورد. او در کسوت دبیر ورزش در دبیرستانهای مرودشت مشغول به خدمت شد و به دلیل لیاقت و حسن انجام وظیفه، به عنوان مسئول تربیت بدنی اداره آموزش و پرورش شهرستان برگزیده شد. او که خود در خانوادهای آگاه به مسائل انقلاب و شهدا رشد یافته بود، همواره در برخورد با مردم خصلت افتادگی و گذشت را پیشه میکرد و به همین دلیل دوستان و یاران زیادی داشت.
شهید بذرگر با احساس مسئولیت در برابر اسلام و میهن، به عنوان نیروی بسیجی بارها راهی جبهههای نبرد حق علیه باطل شد. او بسیار خونگرم و خوشبرخورد بود و همه قوم و خویش او را دوست میداشتند. اهتمام او به امور دینی و انقلابی و نماز اول وقت و رونق مسجد در صدر اعتقاداتش بود و حتی در حال روزه در زمین ورزش حاضر میشد. عشق به قرآن و تعلیم و تربیت نوجوانان و جوانان از فضائل و خصائل او بود، در برگزاری مسابقات قرآن بین دانشآموزان تلاش فراوان مینمود و از مطالعه کتب شهید مطهری بهره میبرد. فداکاری و ایثارگری او نیز کاملا مشهود بود چنانچه با وجود داشتن مسئولیت شغلی، حضور در جبههها را از اهم وظایف خود میشمرد و حدود ۱۴ مرتبه به جبههها عزیمت کرد. او عاشق به اهل بیت (ع) و مشتاق شهادت بود و در برگزاری دعای کمیل و توسل و مراسم شهدا بسیار فعال بود.
او علاوه بر حضور در جبههها، در پشت جبهه نیز کارهای خیر را مخفیانه انجام میداد، به خانوادههای شهدا سرکشی میکرد و عضو تیم فوتبال بود. سرانجام در تاریخ ۲۳ خردادماه ۱۳۶۷ در منطقه شلمچه، بر اثر ترکش به دست و صورت، به فیض عظیم شهادت نائل آمد و پیکر پاکش در گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد.
زندگینامه دیگری از شهید سیروس بذرگر (روایت دوم)
بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام و درود فراوان به ارواح طیبه شهدای انقلاب اسلامی و درود بیکران به روح بزرگ بنیانگذار جمهوری اسلامی و احیاءگر اسلام ناب محمدی در قرن حاضر حضرت امام خمینی رحمه الله علیه. درود و سلام خداوند بر همه آنان که راه او را برگزیدند. همه آنان که در راه حفظ عظمت قرآن و اسلام و دفاع از میهن اسلامی به پا خواستند و در این راه از هیچ چیز دریغ نورزیدند و جان و مال خود را در این راه گذاشتند، سرانجام به فیض عظیم شهادت نائل آمدند. اینک فرصتی پیش آمده است تا یادی بکنیم از یکی از بزرگمردان. هرچند که آنچه نوشته و گفته شود قطرهای در مقابل دریای بیکران شخصیت آن دلیرمردان نخواهد بود.
آری سخن از معلمی شهید از شهرستان مرودشت است: شهید بزرگوار سیروس بذرگر در سال ۱۳۳۷ در خانوادهای مسلمان و متدین در شهرستان مرودشت چشم به جهان گشود. دوران تحصیلات خود را در شهرستان سپری نمود و در طول تحصیل علاقه فراوانی به ورزش داشت که این علاقه به همراه روح تزکیه و تقوایی که از همان دوران در وی هویدا بود او را از پلیدیها و آلودگیهای آن زمان به دور میداشت. در ورزش و به خصوص فوتبال پیشرفتهای زیادی داشت که بعدها یکی از ورزشکاران نمونه شهرستان شناخته شد و در طول دوران زندگی همواره از بدنی ورزیده و قوی برخوردار بود. با این حال در برخورد با مردم همیشه خصلت افتادگی و گذشت را پیشه و به همین خاطر دوستان و یاران زیادی در سطح شهرستان داشت. شهید بزرگوار در طول زندگی به احکام و واجبات دینی ارج و احترامی خاص میگذاشت، همیشه به نماز اول وقت و مسجد معتقد بود و دیگران را نیز به این امر سفارش مینمود. گاه در حالی که روزه بود در زمین ورزش حضور مییافت و به مسابقه میپرداخت. در تمامی مراحل انقلاب اسلامی حضوری فعالی و گسترده داشت و در این راه همیشه پیشقدم بود. از روزی که امام (ره) را شناخت با تمام وجود به او عشق میورزید.
شهید گرانقدر خدمت مقدس سربازی را نیز در راه اهداف مقدس انقلاب اسلامی در جبهههای کردستان در سال ۱۳۵۹ گذراند. بعد از اتمام خدمت سربازی از آنجا که همواره خدمت به مردم و انقلاب در سرلوحه کارش قرار داشت به شغل معلمی روی آورد و در دبیرستانهای مرودشت به عنوان دبیر ورزش مشغول به خدمت شد و در این بین از آنجا که خود همواره در راه تزکیه نفس و اخلاق نیکو قدم بر میداشت معلم اخلاق نیز بود و در راه تعلیم و تربیت جوانان شهرستان تلاش مینمود.
شهید بزرگوار پس از چند سال که دبیر ورزش بود به خاطر لیاقت و دلسوزی و حسن انجام وظیفه که در کار خود داشت به عنوان مسئول تربیت بدنی اداره آموزش و پرورش شهرستان مرودشت برگزیده شد. در طول این دوران از آن جایی که خود همیشه انس و الفتی عظیم با قرآن داشت در برگزاری مسابقات قرآن بین دانشآموزان در سطح شهرستان تلاش فراوان مینمود، چنان که گاه چندین شبانهروز در راه برگزاری این مسابقات تلاش و کوشش میکرد و همواره دانشآموزان را به این امر تشویق مینمود. اما بخش مهم و شکوهمند دیگری از زندگی شهید بلندمرتبه مربوط به حضور مداوم و مستمر وی در جبهههای نبرد جنگ تحمیلی دشمنان انقلاب اسلامی میشود. شهید عزیز ما هیچگاه از حضور در جبهههای نبرد غافل نبود و گاه با این که مسئولیت شغلی وی ایجاب میکرد که در شهرستان باشد به لحاظ آن که حضور در جبههها را از اهم وظایف خود میشمرد سراپا و مشتاقانه به سوی جبههها میشتافت. از حضور در جبههها و گذراندن اوقات با رزمندگان بسیار مسرور و خرسند میشد. هنگام حضور در جبهههای نبرد به راز و نیاز با خدای خویش میپرداخت و آن چنان که دوستان او گفتهاند علاقه عجیبی به دعای روحبخش کمیل داشت.
آری شهید عزیز ما عاشق معبود خود بود، او عاشق راز و نیاز و حضور خالصانه در درگاه معشوق خود بود به همین خاطر دائماً در صحنههای نبرد حضور مییافت. به خصوص هرگاه احساس میکرد که زمان عملیات و حمله رزمندگان اسلام فرا رسیده بیدرنگ به سوی جبههها میشتافت و در این مدت حدود ۱۴ مرتبه به جبههها عزیمت کرد و در عملیاتهای مهم و بزرگ رزمندگان اسلام شرکت داشت. شهید بزرگوار هدف خود را به روشنی یافته بود و همه چیز خود را در این راه گذاشته بود. با آن که به امر ازدواج و اهمیت آن در مکتب اسلام واقف بود، اما همواره میگفت تا زمان پیروزی نهایی رزمندگان اسلام ازدواج نخواهم کرد. آری، شهید ما عاشق سرسبزی دشت توحید بود، عاشق پروازهای ملکوتی بود، عاشق سرخی لالهها بود و عاشق شهادت بود. هرگاه از جبهههای جنگ برمیگشت ابتدا به گلزار شهدای انقلاب اسلامی میرفت و سپس به خانواده شهدا سرمیزد و آنان را دلجویی مینمود، به سراغ جانبازان میشتافت و در حد توان به آنان یاری میرساند.
نکته دیگری که پس از شهادت این شهید بزرگوار مشخص شد این بود که شهید عزیز در طول حیات خود همواره به طبقه محروم جامعه ارادتی خاص داشت و در رسیدگی به امور نیازمندان هرچند خود از مال دنیا بهرهای نداشت و بیاعتنا به مال دنیا بود، در حد توان و امکان تلاش مینمود. آری این است خوی و منش مردان خدایی! سرانجام در روز هفتم خردادماه سال ۱۳۶۷ در حالی که برای آخرین بار به سوی جبهههای نبرد میشتافت، روحی منقلب و مالامال از شور و هیجان داشت، گویی همچون پرندهای سبکبال در بیکران آسمان پر گشوده است، همچون پرستویی مهاجر که مشتاقانه میل بازگشت به جایگاه اصلی خود را دارد. آری، این شهید عزیز در خردادماه سال ۶۷ و در اوج گرمای جنوب به شلمچه عزیمت کرد و در روز ۲۳ خردادماه ۶۷ به آرزوی دیرینهاش دست یافت و پس از چندین سال زندگی سراسر خدمت و فداکاری در راه انقلاب و مردم به فیض عظیم شهادت نائل آمد و بر بال سپید فرشتگان به سوی معبود خویش پرکشید. پیکر مطهر این شهید والامقام در گلزار شهدای انقلاب اسلامی در کنار یار و دوست دیرینهاش شهید بزرگوار خان میرزا استواری به خاک سپرده شد. یاد و خاطرهاش همواره زنده و راهش پررهروباد.
وصیتنامه شهید سیروس بذرگر
إِنّا لِلّهِ وَإِنّا إِلَیْهِ راجِعُونَ
(بازگشت همه به سوی خداست)
قسم بر انقلاب سرخ ایران
جدا هرگز نگردم من ز قرآن
چو قرآن و ایران نباشد، تن من مباد
با سلام و درود به رهبر کبیر انقلاب اسلامی، بتشکن زمان، امام خمینی، و با سلام و درود به روان پاک شهیدان اسلام و با درود فراوان به رزمندگان اسلام و سلام بر تمام امت شهیدپرور ایران.
امروز مکتب ما و کشور ما مورد هجوم نیروهای چکمهپوش بیگانه و استعمار آمریکا و همچنین خودفروختگان داخلی قرار گرفته است و بر ما جوانان لازم است که در جبهههای جنگ حاضر شده و با ایثار خون خود از مکتب و کشورمان دفاع کنیم.
ملت ما امروز به پا خواسته و به صدای (هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی) حسین (ع) و همچنین لبیک یا خمینی جواب گفته و میکوشند تا پرچم سرخ حسینی را بر تمام جهان افراشته کنند.
مادر عزیزم، میدانم که در شهادتم خواهی گریست. مادر، به تو حق میدهم، چون تو اگر نگریستی، پس چهطور میخواهی اشک در چشمان مادران فرزند ازدستداده ببینی؟ و غم را در سینه آنها حس کنی؟ مادر جان، میدانم که من برای تو فرزند شایستهای نبودم و از تو میخواهم که مرا با همه بدیهایم ببخشی. خداوند اجرت بدهد. ولی مادر، اگر تو مرا نبخشی، خداوند شهادت مرا قبول نخواهد کرد. پس امیدوارم که فرزند خود را خواهی بخشید.
قسم بر پیکر پاک شهیدان (مادر)
دارمت دوست از دل و جان
پدر عزیزم سلام؛ با تو چه بگویم و چگونه میتوانم زحمات تو را جبران کنم؟ پدر جان، از اینکه نتوانستم فرزند لایقی برای تو باشم، مرا خواهی بخشید. پدر جان، تو میدانی که امروز کشورمان به نسل جوان امید و احتیاج دارد. ما اگر از مکتبمان و کشورمان حراست نکنیم، چگونه میتوانیم انقلابمان را به تمام جهان صادر کنیم و از طرفی آیا شهیدان و نسل آینده ما را خواهند بخشید؟
پدرم، مادرم، میخواهم که در شهادت من نه مشکی به تن کنید و نه اشک بریزید و نه زانوی غم در بغل بگیرید، چون همانطور که قرآن کریم میفرماید: «شهیدان زندهاند و نزد خدا مقام والایی دارند» و از طرفی شهیدان پیرو میخواهند، نه عزادار.
تنها وصیتی که بر روی آن تأکید بسیار دارم، پیروی و اطاعت از اماممان، یار و فرماندهمان خمینی کبیر است که با فرمانش کمر امپریالیسم شرق و غرب و صهیونیسم جهانی را در سرزمینمان شکست.
اگر شما ملت ایران قدر این رهبر را که فرزند فاطمه زهرا (س) و یاور حسین (ع) میباشد، ندانید، خداوند و شهیدانمان هرگز شما را نخواهند بخشید.
و در پایان من به خواهرانم، برادرانم میگویم که نماز را سر وقت بخوانید و دعا کنید تا رزمندگان هرچه زودتر پیروز شوند و از کلیه اقوام و دوستان و هرکس که مرا میشناسد حلال بودی میطلبم و از آنها میخواهم تا کشورمان به استقلال کامل نرسیده و انقلابمان به تمام جهان صادر نشده، از پای ننشینند و سرپاگوش به دستورات رهبر انقلاب فرا دهند و از او اطاعت کنند تا خداوند فرج امام زمان (عج) را نزدیک کند. انشاءالله
الیس الصبح بقریب (آیا صبح پیروزی نزدیک است؟).
در ضمن اگر شهادت نصیبم شد، پیکر مرا در گلزار شهدای مرودشت به خاک بسپارید و مجدداً تأکید مینمایم که جبههها را جوانان حزبالله را فراموش نکنید.
والسلام فرزندانتان، سیروس.
خداحافظ. امام را دعا کنید. مهدی را صدا کنید. رزمندگان را دعا کنید.
---
شهید منصور حقپرست
پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار منصور حقپرست
فرزند: حبیب و طلعت زارع
ولادت: ۲ مرداد ۱۳۴۶ فاروق
شهادت: ۲۳ خرداد ۱۳۶۷ شلمچه
آرامگاه: زادگاهش فاروق
شهید منصور حقپرست، فرزند حبیب و خانم طلعت زارع، در دوم مردادماه ۱۳۴۶ در شهر فاروق دیده به جهان گشود. پدرش حبیب، کشاورز بود و خانوادهای با روحیهای بسیار عالی و مذهبی داشت. منصور در خانوادهای پرجمعیت با چهار برادر و یک خواهر رشد یافت. او تا مقطع پنجم ابتدایی به تحصیل پرداخت و پس از ترک تحصیل، به کارگری مشغول شد. منصور متأهل بود، اما به دلیل شرایط آن روزها، تنها عقد کرده بود و ازدواجش به انجام نرسیده بود. پدر بزرگوارش حبیب در سال ۱۴۰۲ و مادر گرامیش طلعت در سال ۱۳۷۱ به فرزند شهیدشان پیوستند.
انقلاب اسلامی ایران در بهمن ۱۳۵۷ نه فقط یک دگرگونی سیاسی، بلکه یک رستاخیز الهی و بیداری وجدانهای خفته بود که دست استکبار را از این سرزمین کوتاه کرد. در این میان، دشمنان کینهتوز با تحمیل جنگی نابرابر، آتش تجاوز را بر این ملت فرو ریختند. دفاع مقدس، عرصهای برای تجلی ایمان، خودباوری و انسانسازی بود؛ جایی که جوانانی چون منصور که در خانوادهای با روحیه بسیار عالی و آگاه به مسائل انقلاب و اسلام رشد یافته بودند، با لبیک به ندای دفاع از دین و وطن، از دل شهرها به سنگرهای جبهه شتافتند تا از کیان اسلام و ناموس این مرز و بوم دفاع کنند. این جبههها، مدرسهای برای رسیدن به قرب الهی و شکوفایی فطرتهای پاک بود.
منصور با احساس مسئولیت در برابر اسلام و میهن، به عنوان پاسدار وظیفه راهی جبهههای نبرد حق علیه باطل شد. به نقل از خانواده و دوستانش، علاوه بر مهربانی و خوشبرخوردی و پیشسلام بودن که صفت پیامبر گرامی اسلام است، او در طول زندگی خود از صفات برجسته و ارزشمند دیگری نیز برخوردار بود. عشق به اسلام و اهل بیت (ع) که در نامههای پرشورش به خوبی مشهود بود، فداکاری و ایثارگری که در جبهههای نبرد از خود نشان داد، عشق به شهادت که با نثار جان خود در راه اسلام به آرزوی دیرینهاش رسید، روحیه پرشور و انقلابی که در نامههایش به دوستان و خانواده به روشنی نمایان بود و بیانگر احساسات پاک و مذهبی او بود، و سادهزیستی و روحیه مردمی که همواره در کنار خانواده و همشهریانش با فروتنی رفتار میکرد و از تجملات دنیوی دوری میجست.
سرانجام در تاریخ ۲۳ خردادماه ۱۳۶۷ در منطقه شلمچه، در عملیات بیتالمقدس ۷ بر اثر ترکش به سر، به فیض عظیم شهادت نائل آمد. پیکر پاک و مطهر این شهید والامقام در زادگاهش فاروق به خاک سپرده شد.
وصیتنامه شهید منصور حقپرست:
بسمه تعالی
الَّذِينَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللَّهِ ۚ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ / آیه ۲۰ سوره مبارکه توبه / کسانی که ایمان آوردند و هجرت کردند و در راه خدا با اموال و جانهایشان جهاد کردند، نزد خدا مقامشان بزرگتر است؛ و آنان همان رستگاراناند.
مرگ بر هر کسی نوشته شده و همچون گلوبند گلوی انسان را گرفته و مرگ حتمی است بگذار مرگی را انتخاب کنیم که آبستن زندگی باشد و سازندگیهایی به بار آورد و آگاهیهایی متولد کند و روح هایی را حرکت دهد. پیامم به شما جوانان این است ای جوانان، ای مجاهدان ایرانی و ای مجاهدان اسلام و ای حزب الله مدتی است از شهرم، از شهری که برایم غم بود و کور به شهری سفر کردم که جای پای دلیران ایران و اصحاب حسین (ع) که در این شهر جنگیدند و چنان اسلام را یاری نمودند که قدرت تفکر را از دشمن گرفتند و من در اینجا چیزها یافتم و خیلی به هدفم نزدیک شوم و در جبهه خیلی میتوان به خدا نزدیک شد. حالا با خونم و با فریاد الله اکبرم و با شهادت دادنم به لااله الا الله و با قهرمان شدن در میدان مبارزه با شیطان جبران شکستهای پیشین خود را در زندگی بدست آورم. و نشان دادم که حر شدم از برون و هجرت کردم از درون و از بیراهه و سر درگمی به راهی هموار و روشن و با هدفی معلوم، اینک میخواهم با خودم و با شما جوانان بگویم که ای جوانانی که خود میدانید که راهتان اشتباه است و نمیدانید هدفتان چیست، خود را مصون و محفوظ از گناه بدارید، آن وقت راهتان همان راه الله است. اینکه اسلام در ایران تولد یافته و ان شاء الله در جهان خواهد شد، شما هم از کارهای ناشایست دست بردارید و رو به خدا آورید که ما از خداییم و تسلیم او و برای او، پس میرویم به سوی او.
حالا صحبتم با خانواده خودم است. ای پدر افتخار کن که فرزندت را در راه اسلام دادی. ای مادر دیگر نیستم که باعث ناراحتی تو شوم. ای خواهر تو هم فرزندت را با دستور اسلام پرورش ده تا در آینده سربازی باشند برای اسلام و در راه اسلام با دشمن بجنگد و ای برادرم نماز را فراموش نکنید و در خانه به پدر کمک کنید و ای بهادر و هانی از شما میخواهم که درس خوب بخوانید.
روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.
==========================
از خانواده های محترم و دوستان و همرزمان تقاضاداریم نظرات تکمیلی و تصحیحی خود را درباره این شهدای گرانقدر به ایتای 09176112253 صادقی، انتشارات هدهد ارسال فرمایید. والسلام، التماس دعا
=============================