شعر، در مدح و رسای امام عسکری

 در مدح و منقبت و سوک امام حسن عسکری علیه السلام و به استقبال حضرت موعود عجل الله تعالی فرجه الشریف 

هوالجمیل

حامل میراث خدا

از مَطلع ادیان و رُسل در شب خلقت

تا ختم بساط همه در صبح قیامت

مسموم نبوده ست دمی در بشریت

از دوره پایانی جانکاه امامان

در عهد جواسیس و  حکومت-به-حرامان

تاریخ گذشت و حسن عسکری آمد

فرعون به دینداری و پیغمبری آمد

دوران ریا و خفقان-گستری آمد

شد  «معتمد» دیو صفت، حاکم اسلام

زُوار، بسی شد، هدف، جوخهٔ اعدام

در بیت حسن، شَحنه و تفتیش بیفزود

بسیار جفا کرد به هر مادر و مولود

میخواست تولد نشود مصلح موعود

تا وعده صدق نبوی، کذب، در آید

تا سروری  آل محمد ، به سر آید

در عمر شریفش، همه در حصر و خفا بود

در سامره، محصور، شبیه اسرا بود

اما به جهان، حامل میراث خدا بود

در عالم ظاهر نشده زائر بطحا

هر شیعه ولی نایب او بوده به آنجا

تا زهر جفا بر بدنش کارگر افتاد

بر جان حسن، بارش تیر شرر افتاد

او را، اثر آتش کین بر جگر افتاد

اما به قضا راضی و آرام-روان بود

چون وارث او منجی موعود جهان بود

با آمدنش، فتنه تاریخ به هم خورد

مستورترین سنت تقدیر رقم خورد

بر فتنهٔ بیدادگران مهر عدم خورد

موعود خدا از افق غیب عیان شد

با اذن خدا صاحب و مولای زمان شد

 والسلام، محمد حسین صادقی، زرقان

8 ربیع 1448، 29 مرداد 1505