Saturday, November 21, 2026

پنج شهید گرانقدر شهرستان مرودشت

 بسم الله الرحمن الرحیم

صلوات و فاتحه نثار ارواح مطهر شهدا بویژه

شهید محمود جاویدی آل سعدی

شهید علی قربان سجادیان

شهید محمد رضا رحیمی

شهید غلامرضا رحیمی

شهید حمید علیزاده

==========================

از خانواده های محترم و دوستان و همرزمان تقاضاداریم نظرات تکمیلی و تصحیحی خود را درباره این شهدای گرانقدر به ایتای 09176112253 صادقی، انتشارات هدهد ارسال فرمایید. والسلام، التماس دعا

=============================

1

بسم رب الشهداء والصدیقین

پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار محمود جاویدی آل سعدی


فرزند مصطفی و آفتابی خانم جاویدی آل سعدی

ولادت: ۱۱ خرداد ۱۳۴۵ مرودشت

شهادت: ۱۹ خرداد ۱۳۶۷ در دهلران

آرامگاه: گلزار شهدای مرودشت


شهید بزرگوار محمود جاویدی آل سعدی، فرزند مصطفی و آفتابی خانم جاویدی آل سعدی، در یازدهم خردادماه سال ۱۳۴۵ در مرودشت دیده به جهان گشود. او آخرین فرزند خانواده بود و سه برادر و یک خواهر داشت. پدرش کارگر بود و محمود در خانواده‌ای ساده و زحمتکش پرورش یافت. دوران تحصیلات خود را تا سوم راهنمایی گذراند و پس از آن در خیاطی مشغول به کار شد؛ جوانی سخت‌کوش که از همان سال‌های نوجوانی طعم کار و تلاش را چشیده بود.


محمود در روزگاری بالید که کشور پس از پیروزی انقلاب اسلامی، دوره‌ای تازه از تاریخ خود را آغاز کرده بود؛ با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، دفاع از میهن به یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های ملی تبدیل شد. دوره‌ای که در آن، جوانان بسیاری با احساس مسئولیت در برابر سرزمین و باورهای خود، آماده خدمت و دفاع شدند. او نیز با همان روحیه وظیفه‌شناسی، به سربازی رفت و به ژاندارمری پیوست و در پاسگاه مرزی دهلران خدمت کرد. در مرخصی‌ها نیز به پدرش در کارها کمک می‌کرد و برادرش نیز رزمنده بود.


سرانجام شهید محمود جاویدی آل سعدی در نوزدهم خردادماه سال ۱۳۶۷ در دهلران، در پایگاه شهید قنبری در جاده پایگاه، بر اثر اصابت تیر به شکم مجروح شد و به بیمارستان وحیدی دزفول منتقل گردید ولی در اثر جراحات وارده به شهادت رسید. پس از آن، در گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد و نام شریفش در شمار شهدای این سرزمین و مدافعین دین و ناموس و وطن ماندگار شد.


روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.


2

بسم رب الشهداء والصدیقین

پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار علی قربان سجادیان

فرزند صمد آقا و گلاب بشارتی

ولادت: ۱ مرداد ۱۳۴۶ سیدان

شهادت: ۲۳ خرداد ۱۳۶۷ شلمچه

آرامگاه: گلزار شهدای سیدان


شهید بزرگوار علی قربان سجادیان، فرزند صمد آقا و گلاب بشارتی، در یکم مرداد سال ۱۳۴۶ در شهر سیدان دیده به جهان گشود. او فرزند وسط خانواده بود و در خانواده‌ای پرجمعیت پرورش یافت. پدرش کشاورز و باغدار بود و مادرش در سال ۱۳۶۳ و پدرش در سال ۱۳۹۱ دار فانی را وداع گفتند. خانواده‌اش نسبت به مسائل دینی و انقلابی آگاهی خوبی داشتند.


علی دوران تحصیلات خود را تا سوم نظری در دبیرستان شریعتی گذراند. او که به امام و انقلاب علاقه‌ی زیادی داشت، به عنوان محصل بسیجی در جبهه‌های دفاع مقدس حضور یافت. او با همان روحیه وظیفه‌شناسی و ایثار، در کنار دیگر رزمندگان به انجام وظیفه مشغول بود و در لشکر ۱۹ فجر خدمت می‌کرد.


دهه شصت، دهه‌ای بود که در آن ایمان و عمل به هم گره خورده بود. در همان سال‌هایی که انقلاب اسلامی تازه نفس می‌کشید و دشمن بعثی خاک میهن را آماج تجاوز قرار داده بود، جوانانی چون علی نه از سر هیجان، بلکه از روی آگاهی و تکلیف، راهی جبهه‌ها شدند. دفاع مقدس، میدانی برای آزمون ایمان و مردانگی بود؛ میدانی که در آن نوجوانان و جوانان با دستانی خالی اما دل‌هایی سرشار از عشق به خدا و وطن، از کیان کشور و ارزش‌های انقلاب دفاع کردند. آنان رفتند تا نگذارند چراغ انقلاب خاموش شود و در این مسیر، خون پاکشان را نثار کردند.


سرانجام شهید علی قربان سجادیان در بیست و سوم خردادماه سال ۱۳۶۷ در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به هر دو پا به شهادت رسید. نام شریفش در شمار شهدای این سرزمین و مدافعین دین و ناموس و وطن ماندگار شد. نقل است که او پیش از شهادت گفته بود: « چهل روز بعد از شهادت من، جنگ تمام می‌شود» و همین‌طور نیز شد. پس از شهادت ایشان، نام علی بارها در خانواده نام‌گذاری شد.


پیکر پاک این شهید بزرگوار در گلزار شهدای سیدان به خاک سپرده شد.


روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.



3

بسم رب الشهداء والصدیقین

پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار محمدرضا رحیمی


فرزند علیرضا و جواهر قربانی

ولادت: ۳ فروردین ۱۳۴۵

شهادت: ۱۰ خرداد ۱۳۶۳ در محور قصر شیرین

آرامگاه: گلزار شهدای مرودشت


شهید بزرگوار محمدرضا رحیمی، فرزند علیرضا و خانم جواهر قربانی، در سوم فروردین‌ماه سال ۱۳۴۵ در خانواده‌ای پرجمعیت دیده به جهان گشود. او در چهارسالگی پدرش را از دست داد و طعم تلخ یتیمی را چشید...


محمدرضا تا سوم راهنمایی در مدرسه امیرکبیر مرودشت تحصیل کرد و برادرش نیز از ایثارگران و رزمندگان دفاع مقدس بود. خانواده‌اش نسبت به مسائل انقلاب، جنگ و شهدا آگاهی خوبی داشتند و محمدرضا نیز در همان فضا پرورش یافت.


او عضو بسیج بود و علاقه‌ی زیادی به امام و انقلاب داشت. اخلاق و رفتار بسیار عالی بود و مرکز فعالیتش، بیشتر در مسجد جامع مرودشت و پایگاه بسیج بود. محمدرضا از طریق مدرسه به پادگان قدس اعزام شد و دوره آموزشی نظامی را در اردوگاه موقت شهید دستغیب دید و سپس راهی جبهه‌ها شد.


برادرش که سرباز ارتش بود و در جبهه خدمت می کرد، تعریف می‌کند: «یک روز برادرم برای دیدار و احوالپرسی به جبهه ما آمد، فرمانده‌مان به او گفت: این عکس امام که روی سینه‌ات است، بده به من. گفت: باشه، بهت می‌دم به شرطی که به سینه ات بچسبانی. اکثر دوستانم گفتند برادرت خیلی نورانی شده حتماً شهید می شود، به راستی نور شهادت در چهره اش پیدا بود..


سرانجام شهید محمدرضا رحیمی در دهم خردادماه سال ۱۳۶۳ در محور قصر شیرین به شهادت رسید. نام شریفش در شمار شهدای این سرزمین و مدافعین دین و ناموس و وطن ماندگار شد.


پیکر پاک این شهید بزرگوار در گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد.


روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.


4

بسم رب الشهداء والصدیقین

پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار غلامرضا رحیمی


فرزند یدالله و طلا کشتکار

ولادت: ۲ فروردین ۱۳۴۶ در مرودشت

شهادت: 19 فروردین ۱۳۶۶ در شلمچه

آرامگاه: گلزار شهدای مرودشت


شهید بزرگوار غلامرضا رحیمی، فرزند یدالله و خانم طلا کشتکار، در دوم فروردین‌ماه سال ۱۳۴۶ در مرودشت دیده به جهان گشود. او در خانواده‌ای پرجمعیت به دنیا آمد و فرزند وسط خانواده بود. سه خواهر و یک برادر داشت. پدرش در شرکت آزمایش کار می‌کرد و خانواده‌اش نسبت به مسائل انقلاب آگاهی خوبی داشتند.


غلامرضا تا سوم راهنمایی تحصیل کرد و سپس به کار در شرکت آزمایش پرداخت. او از بسیجیان و اعضای فعال پایگاه مقاومت بود. در مسائل انقلابی و شهدا خیلی کمک می‌کرد و چند بار به جبهه اعزام شده بود. او در لشکر ۱۹ فجر سپاه استان فارس خدمت می‌کرد.


در سال‌هایی که انقلاب اسلامی نوپا بود و دشمن بعثی با تجاوز به خاک میهن، آزمونی بزرگ را پیش روی ملت ایران قرار داده بود، دفاع مقدس به صحنه‌ای برای نمایش ایمان، ایثار و مردانگی جوانان این سرزمین تبدیل شد. غلامرضا نیز از جمله همان جوانانی بود که با بصیرت و آگاهی، لباس رزم پوشید و از پایگاه مقاومت به سوی جبهه‌ها شتافت. او نه برای نشان دادن خود، بلکه برای ادای تکلیف در برابر خدا، دین و وطن، بارها راهی جبهه شد و در این مسیر، از هیچ خدمتی به انقلاب و خانواده‌های شهدا دریغ نکرد. حضورش در جبهه، ادامه‌ی همان ایمان و تعهدی بود که در پایگاه مقاومت و در میان مردم زادگاهش آموخته بود؛ تعهدی که سرانجام او را در شلمچه به فیض شهادت رساند.


سرانجام شهید غلامرضا رحیمی در نوزدهم فروردین‌ماه سال ۱۳۶۶ در شلمچه و در جریان عملیات کربلای ۸ بر اثر اصابت ترکش به سر و بدن به شهادت رسید. نام شریفش در شمار شهدای این سرزمین و مدافعین دین و ناموس و وطن ماندگار شد. پدرش در سال ۱۳۷۱ دار فانی را وداع گفت.


پیکر پاک این شهید بزرگوار در گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد.


روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.


5

بسم رب الشهداء والصدیقین

پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار حمید علیزاده


فرزند نیاز و خانم ماه قاسمی

ولادت: ۳۰ شهریور ۱۳۴۸ در کناره مرودشت

شهادت: ۹ خرداد ۱۳۶۶ در شلمچه

آرامگاه: گلزار شهدای کناره


شهید بزرگوار حمید علیزاده، فرزند نیاز و خانم ماه قاسمی، در سی‌ام شهریور‌ماه سال ۱۳۴۸ در کناره مرودشت دیده به جهان گشود. او در خانواده‌ای پرجمعیت پرورش یافت و پسر سوم خانواده بود. چهار خواهر و یک برادر داشت. پدرش کشاورز بود و خانواده‌اش وضعیت مالی مناسبی داشتند و نسبت به مسائل دینی و انقلابی از آگاهی خوبی برخوردار بودند. حمید از کودکی در کار کشاورزی به پدرش کمک می‌کرد و روحیه کار و تلاش در او از همان سال‌های کودکی ریشه داشت.


حمید تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند و سپس به کارگری مشغول شد. او پس از مدتی به سربازی رفت و به سپاه پاسداران پیوست. او اهل نماز، عبادت و عزاداری سیدالشهدا (ع) بود و به دیگران نیز بسیار کمک می‌کرد.


انقلاب اسلامی که به پیروزی رسید، نسیم تازه‌ای در جان مردم این سرزمین دمید؛ نسیمی که در کوچه‌های روستاهای دورافتاده هم احساس می‌شد. اما دیری نپایید که این بهار نوپا با طوفان تجاوز دشمن بعثی روبه‌رو شد. جنگ تحمیلی، اگرچه ویرانی و درد به همراه داشت، اما گنجینه‌ای از انسان‌های خالص را نیز به جامعه معرفی کرد. حمید علیزاده یکی از همان گوهرهای ناب بود که از دل یک خانواده کشاورز و از دل روستای کناره برخاست. او پیش از آنکه به جبهه برود، در سنگر مسجد و عزاداری اهل بیت (ع) خود را ساخته بود و پس از آن، همان ایمان را به سنگر دفاع از میهن آورد. حضورش در تیپ المهدی نه یک اتفاق ساده، بلکه نتیجه سال‌ها تربیت در دامان خانواده‌ای بود که ارزش‌های دینی را با گوشت و پوستشان درک کرده بودند. حمید رفت تا در شلمچه، در اوج جوانی، برگ زرینی از ایثار را به تاریخ این سرزمین هدیه کند.


سرانجام شهید حمید علیزاده در نهم شهریور‌ماه سال ۱۳۶۷ در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به سر و پا به شدت مجروح شد و پس از انتقال به بیمارستان گلستان اهواز، به شهادت رسید. نام شریفش در شمار شهدای این سرزمین و مدافعین دین و ناموس و وطن ماندگار شد.


پیکر پاک این شهید بزرگوار در گلزار شهدای کناره به خاک سپرده شد.


روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.

==========================

از خانواده های محترم و دوستان و همرزمان تقاضاداریم نظرات تکمیلی و تصحیحی خود را درباره این شهدای گرانقدر به ایتای 09176112253 صادقی، انتشارات هدهد ارسال فرمایید. والسلام، التماس دعا

=============================

Thursday, November 19, 2026

شهید بزرگوار مرشد ابوالفضل صادقی

بسم رب الشهداء والصدیقین



بسم رب الشهداء والصدیقین


سردار شهید محمدحسن صادقی، فرزند آقاکوچک و پروین قائدشرفی، متولد پانزدهم فروردین ۱۳۴۴ معروف به «مرشد ابوالفضل»، از شهر باستانی و شهیدپرور زرقان فارس، دانش‌آموز دوره راهنمایی بود که با شروع جنگ تحمیلی، درس را رها کرد و به رزمندگان جبهه‌های حق علیه باطل پیوست و وجودش را تا شهادت وقف دفاع مقدس کرد. بعدها توسط سپاه پاسداران جذب شد، اما هیچ‌گاه لباس سپاه نپوشید، می‌گفت: «این لباس مقدس یاران سیدالشهداست و من وقتی لایق پوشیدنش می‌شوم که شهید شده باشم.»


این خط‌شکن دریادل و جانفدای امام خمینی، در بیشتر عملیات‌ها خط‌شکن بود و یکی از بنیان‌گذاران گردان فجر لشکر المهدی به شمار می‌رفت که نامشان را در اولین صفحه قرآن ثبت کرده بودند و سوگند خورده بودند تا شهادت یا پایان جنگ تحمیلی در جبهه بمانند.


ابوالفضل ورزشکار و مرشد بود؛ در جبهه‌ها، هرجا فرصتی پیدا می‌شد، با بچه‌های گردان فجر و کمیل ورزش باستانی اجرا می‌کرد و خودش ضرب می‌گرفت و مرشدی می‌کرد.


او شش سال تمام در عملیات‌های مختلف، در جبهه‌های غرب و جنوب حماسه‌ها آفرید. سر تا پایش پر از گلوله و ترکش بود و بسیاری از دوستانش را در عملیات‌های مختلف از دست داده بود و برای شهادت لحظه‌شماری می‌کرد. در اکثر عملیات‌ها و مأموریت‌ها این رجز را می‌خواند و زمزمه می‌کرد: «می‌روم تا انتقام سیلی زهرا بگیرم» و با توسل به حضرت فاطمه زهرا (س) به یاران و هم‌رزمانش روحیه می‌داد.


سرانجام، در خط خونین شلمچه در عملیات کربلای هشت، پس از شش سال نبرد عاشقانه، بر اثر اصابت ترکش خمپاره به پشت سر و دستش در 22 سالگی به فیض 

 شهادت نائل شد و روح ناآرام و طوفانی‌اش در خیمه مولایش به آرامش ابدی رسید و پیکر مطهرش به همراه پیراهن سبز پاسداری اش در گلزار شهدای زادگاهش، زرقان فارس، دفن گردید؛ اما یاد و خاطرات مرشد ابوالفضل صادقی با آن صدای زیبا و رسا و آن رجزهای حماسی و ضرب‌های باستانی‌اش، هرگز از یاد پهلوانان فارس و رزمندگان کشور نخواهد رفت.


روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

Wednesday, November 18, 2026

زندگینامه نویسی صلواتی برای شهدای عزیز

 09176112253

ارسال پیام به انتشارات هدهد، ایتا

شهیدان غلامرضا فلاح، جلیل و محمد رضا مرادی، از مرودشت

 ==========================

از خانواده های محترم و دوستان و همرزمان تقاضاداریم نظرات تکمیلی و تصحیحی خود را درباره این شهدای گرانقدر به ایتای 09176112253 صادقی، انتشارات هدهد ارسال فرمایید. والسلام، التماس دعا

=============================


پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار غلامرضا فلاح


فرزند: الیاس و سیما شهبازی

ولادت: ۲۵ خرداد ۱۳۴۵ مرودشت

شهادت: ۱۶ خرداد ۱۳۶۵ حاج عمران

آرامگاه: گلزار شهدای مرودشت


شهید غلامرضا فلاح، فرزند الیاس و خانم سیما شهبازی، در بیست و پنجم خردادماه ۱۳۴۵ در مرودشت دیده به جهان گشود. پدرش الیاس مغازه ابزارفروشی داشت و برادرش در خشکشویی فعالیت می‌کرد و او در اوقات بیکاری در این دو مغازه فعالیت و همکاری داشت. فضای خانوادگی او سرشار از آرامش و صمیمیت بود. غلامرضا مجرد بود و در کنار دو خواهر و سه برادر رشد یافت و فرزند دوم خانواده بود. یکی از خواهرانش در سال ۱۳۹۷ دار فانی را وداع گفت.


انقلاب اسلامی ایران در بهمن ۱۳۵۷ نه فقط یک دگرگونی سیاسی، بلکه یک رستاخیز الهی و بیداری وجدان‌های خفته بود که دست استکبار را از این سرزمین کوتاه کرد. در این میان، دشمنان کینه‌توز با تحمیل جنگی نابرابر، آتش تجاوز را بر این ملت فرو ریختند. دفاع مقدس، عرصه‌ای برای تجلی ایمان، خودباوری و انسان‌سازی بود؛ جایی که جوانانی چون غلامرضا با لبیک به ندای رهبری برای دفاع از دین و وطن، از دل شهرها به سنگرهای جبهه شتافتند تا از کیان اسلام و ناموس این مرز و بوم دفاع کنند. این جبهه‌ها، مدرسه‌ای برای رسیدن به قرب الهی و شکوفایی فطرت‌های پاک بود.


غلامرضا با احساس مسئولیت در برابر اسلام و میهن، به عنوان پاسدار وظیفه راهی جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد. علاقه‌اش به سپاه باعث شده بود که خدمت وظیفه‌اش را در سپاه بگذراند. او در زندگی خود با صفات برجسته‌ای شناخته می‌شد: اخلاق بسیار خوبی داشت و با مهربانی و خوش‌برخوردی با اطرافیان رفتار می‌کرد، علاقه و ایمان عمیقی به سپاه و دفاع از میهن داشت، وظیفه‌شناسی و تعهد در انجام مسئولیت‌هایش زبانزد بود، روحیه فداکاری و ایثارگری داشت که با وجود جوانی و مجرد بودن، جان خود را در راه اسلام نثار کرد، و عشق به شهادت که سرانجام به آرزوی دیرینه‌اش رسید.


او در جبهه‌ها به عنوان کمک تیربارچی فعالیت می‌کرد. سرانجام در تاریخ ۱۶ خردادماه ۱۳۶۵ در منطقه حاج عمران، در عملیات کربلای ۲ به فیض عظیم شهادت نائل آمد. پس از شهادت، پیکر مطهرش در منطقه بین عراقی‌ها ماند؛ رزمندگان توانستند جنازه‌اش را کمی به عقب بیاورند، اما موفق به انتقال کامل آن نشدند و پیکر را در غاری جای دادند و او حدود یک سال مفقودالاثر بود تا اینکه در تاریخ ۲۸ خرداد ۱۳۶۶ پیکر مطهرش پیدا شد و با تشییع مردم همیشه در صحنه در گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد.


روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.


---


پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار جلیل مرادی


فرزند: بهمن و بی‌بی‌نسا شعبانی

ولادت: ۱۹ تیر ۱۳۴۵ مرودشت

شهادت: ۱۷ خرداد ۱۳۶۶ آبادان

آرامگاه: گلزار شهدای مرودشت


شهید جلیل مرادی، فرزند بهمن و خانم بی‌بی‌نسا شعبانی، در نوزدهم تیرماه ۱۳۴۵ در مرودشت دیده به جهان گشود. او از ایل خمسه و از طایفه باصری بود. پدرش بهمن، دامدار سنتی بود و جلیل نیز در کودکی و نوجوانی به پدر و مادرش در این رابطه کمک می‌کرد و از همان کودکی با سختی‌های کار و زندگی و مشکلات طبیعی آشنا بود. جلیل در خانواده‌ای با سه خواهر و پنج برادر تنی و ناتنی رشد یافت و فرزند سوم خانواده بود. او تا مقطع اول نظری (دبیرستان) به تحصیل پرداخت و در همان دوران نوجوانی به واسطه روحیه انقلابی و ظلم‌ستیزی که در وجودش ریشه دوانده بود، به عضویت گروه مقاومت شهید قربانی درآمد.


انقلاب اسلامی ایران، تنها یک تغییر در ساختار قدرت نبود، بلکه خروشی از وجدان‌های بیدار و اراده‌ای آهنین در برابر سال‌ها تحقیر و وابستگی بود. در حالی که ملت ایران تازه داشت طعم آزادی و استقلال را می‌چشید، رژیم بعث عراق با حمایت همه‌جانبه استکبار جهانی، جنگی نابرابر را بر این سرزمین تحمیل کرد. در این دفاع مقدس، عرصه‌ای پدید آمد که در آن ایمان به جای سلاح، و اراده به جای تجهیزات حرف اول را می‌زد؛ و جوانانی چون جلیل مرادی که در مکتب عاشورا و در سایه تربیت دینی رشد یافته بودند، پا به میدان گذاشتند تا دین خدا و مرزهای میهن را از گزند دشمن حفظ کنند.


جلیل پس از پایان تحصیلات، به خدمت سربازی رفت و به عنوان سرباز وظیفه در گردان ۷۰۷ رزمی ژاندارمری مشغول به خدمت شد. او مدتی نیز در منطقه مهاباد خدمت کرد و در ادامه دفاع از میهن به جبهه‌های جنوب اعزام شد. جلیل ویژگی‌های ممتازی داشت که او را از دیگران متمایز می‌کرد. وفاداری به آرمان‌های انقلاب که از اعتقاد او به عاشورا و اهل بیت (ع) سرچشمه می‌گرفت، شجاعت و بی‌باکی که او را در خط مقدم دفاع از میهن قرار داد، روحیه ایثار و فداکاری که با وجود جوانی و مجرد بودن از هیچ تلاشی برای دفاع از اسلام و ایران دریغ نکرد، رفتار بسیار عالی و اخلاق بسیار خوبی که زبانزد همه اطرافیان و همرزمانش بود، و عشق به شهادت و لقاءالله که سرانجام او را به آرزوی دیرینه‌اش رساند.


سرانجام در تاریخ ۱۷ خردادماه ۱۳۶۶ در منطقه آبادان، در حالی که در خط مقدم دفاع از خاک پاک ایران اسلامی می‌جنگید، بر اثر اصابت ترکش به پهلو، قلب و شکم، به فیض عظیم شهادت نائل آمد. پیکر این شهید بعد از تشییع باشکوه در مرودشت به خاک سپرده شد.


روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.


---


پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار محمدرضا مرادی


فرزند: اسدالله و کوکب اسماعیلی

ولادت: ۱۷ مرداد ۱۳۴۷ مرودشت

شهادت: ۲۳ خرداد ۱۳۶۸ مهاباد

آرامگاه: گلزار شهدای مرودشت


شهید محمدرضا مرادی، فرزند اسدالله و خانم کوکب اسماعیلی، در هفدهم مردادماه ۱۳۴۷ در مرودشت دیده به جهان گشود. پدرش اسدالله از کارکنان شهرداری مرودشت بود. محمدرضا در خانواده‌ای با سه برادر و دو خواهر رشد یافت و پسر آخر خانواده بود. او تا مقطع اول راهنمایی به تحصیل پرداخت و پس از آن به شغل جوشکاری روی آورد و از این طریق به امرار معاش خانواده کمک می‌کرد.


انقلاب اسلامی ایران، حاصل سال‌ها مجاهدت و ایستادگی ملتی بود که زیر سایه تعالیم اسلام، مسیر رهایی از بند استکبار را برگزیدند. دفاع مقدس نیز عرصه آزمونی بزرگ برای این نسل بود؛ فضایی که در آن مردانگی، ایثار و عشق به میهن معنا می‌یافت و جوانانی چون محمدرضا که در خانواده‌ای ساده و زحمت‌کش رشد یافته بودند، با حضور در سپاه پاسداران، دین خود را به اسلام و انقلاب ادا کردند.


محمدرضا پس از مدتی به عنوان سرباز وظیفه به سپاه پاسداران ملحق شد و محل خدمتش در منطقه مهاباد بود. او پس از پایان جنگ تحمیلی نیز در این منطقه ماند، چرا که هنوز گروهک‌های ضدانقلاب در آن منطقه فعالیت داشتند و او با حضور خود در سپاه به دفاع از امنیت و کیان میهن ادامه می‌داد. محمدرضا ویژگی‌های ارزشمندی داشت که او را در میان همرزمانش متمایز می‌کرد. تعهد و وظیفه‌شناسی او در سپاه زبانزد بود و همواره با جدیت از مسئولیت‌های خود دفاع می‌کرد. شجاعت و روحیه ایستادگی او در برابر گروهک‌های ضدانقلاب در منطقه مهاباد ستودنی بود. ساده‌زیستی و تواضع او در زندگی، الگویی برای اطرافیانش بود. احترام و نیکی به پدر و مادر از ویژگی‌های بارز اخلاقی او بود. توکل به خدا و توسل به اهل بیت (ع) در تمام مراحل زندگی، آرامش و استواری را برایش به ارمغان می‌آورد. و عشق به میهن و آرمان‌های انقلاب، انگیزه اصلی او در انتخاب مسیر سربازی در سپاه بود.


سرانجام در تاریخ ۲۳ خردادماه ۱۳۶۸ در منطقه مهاباد، بر اثر تیر اشتباهی هم‌رزمش که به طور ناخواسته به شکم و پهلو او اصابت کرد، به فیض عظیم شهادت نائل آمد. پیکر پاک و مطهر این شهید والامقام در گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد. پدرش اسدالله در سال ۱۳۷۹ و مادرش کوکب اسماعیلی در سال ۱۳۹۱ به فرزند شهیدشان پیوستند.


روحشان شاد، یادشان گرامی و راه شهدا پر رهرو باد.


بسمه تعالی


خاطراتی از شهید محمد رضا مرادی به نقل از مادر گرامی اش :

فرزندم همیشه عاشق وطنش بود، می گفت برایم دعا کنید که در راه سرزمین عزیزم و در راه امامم جانم را نثار کنم. ایشان همیشه در نمازهاي جمعه شرکت می کرد و از دیگران می خواست که هرگز سنگرها را خالی نگذارند. ایشان هرگز به پدر و مادر خود بی احترامی نمی کرد و از خواهرانش می خواست که با حجاب خود حصاري به دور مرزهاي این سرزمین عزیز بکشند که هرگز دست هیچ تجاوزگری به ذره ای از خاک میهن نرسد و می خواهم که خواهرانم وبرادرانم با هم و یک صدا و متحد پیرو راه امام باشند تا همیشه سربلند و داراي استقلال باشیم. او همیشه می گفت که باید بروم جسم و روحم در میان جهادگران راه اسلام است. ایشان همیشه می گفت که نباید خون آنانی که به خاطر اسلام و در راه حق ریخته شده را پای مال کرد و خون آن ها را باید آرمانی قرار دهیم که هرگز تجاوز گران فکر تجاوز به این سرزمین آزاده را نداشته باشند و همیشه این سخن امام را زمزمه می کرد که می گفت: ملتي که شهید دارد اسارت ندارد.

ایشان می گفت: مادر اگر شهید شدم هرگز ناراحت نباش و خوشحال باش که جوانت را در راه خدا و اسلام نثار کردی، باشد که اگر پسران دیگری داشتی آنان را در راه حق و میهن عزیزمان نثار می کرد، باشد که برادرانم قدر شهید را بدانند و پیرو راه آنان باشد.


بسم الله الرحمن الرحیم


((خصوصیات اخلاقی))

محمد رضا خیلی به فکر پدر و مادرش بود هرچی لازم بود می خرید می آورد چه وسایل خونه چه خوراکی نسبت به همه مهربون بود و همه رو به یک چشم نگاه می کرد. او خیلی کم حرف و خجالتـی بود. او فعالیت زیادي داشت، در نمازجمعه و نماز جماعت شرکت داشت، اگه کسی مشکلی داشت آرام و قرار نداشت تا اون کار را انجام بده با آن که در آمد چندانی هم نداشت به مستضعفان هم رسیدگی می کرد.


((صبروتحمل))

رفته بودیم آباده برای برادرش خواستگاری، اون هم سرکار بود، وقتی از سرکار اومده بود می خواست که برای باباش غذا درست کنه غذا ریخته بود روی دستش و تا زیر بغلش سوخته بود وقتی ما اومدیم اصلآ رو خودش نگذاشت که مبادا ما ناراحت بشیم تا این که بعد از مدتی از کس دیگه اي فهمیدیم.


((احساس مسئولیت))

یکی از دوستـانش به نام کاظم چشمـاش کم سـو بود و خوب نمی دید می گفت: من نباید اون تنها بذارم همیشـه به فکر اون بود وقتی هم که تو خونه بود می گفت: کاظم شـاید بخواد بره بیرون باید برم مواظبش باشـم وحواسـش را داشته باشم.


((پارچه شلواري))

با پسر همسایه مون دوست بود پارچه شلواري گرفتند وگفتند می خوایم مثل هم بدوزیم مرخصی بعد که اومد با دوستش می خواستند بروند شیراز پارچه بدوزند گفت: ننه، مجتبی مي گه بیا بریم شیراز شلوار بدوزیم، گفتم: برو تا مرخصی بعدي که می یای آماده باشه، بعد رفت در خونه دوستش به باباي دوستش گفته بود که ننه می گه پارچه را ببر بدوز می برم ولی خودم می دونم که قسمتم نیست که بپوشم که همین طور هم شد.


((عاشق شهادت))

موقعی که می خواست اعزام بشه اون ها روبردند شیراز که راهی کردستان شوند منم با زن همسایه مون بودم شروع به گریه کردم و به همسایه مون گفتم: فلانی رضا دیگه برای من نیست همسایه مون گفت: چرا این صحبت می کنی گفتم: چون رضا دوست می داشت که به این راه بره شهید بشه، دیگه برنمی گرد.


((پیوستن به خدا))

محمدرضا خیلی دلش می خواست به مقام شـهادت برسـه و برای رسـیدن به این مقام کوشش زیادی داشت، هر وقت که شـهیدی رو تشـییع می کردند می گفت: مادر من هم شـهید می شـم و باید چنین مراسـمی هم برای من بگیری تو رو قسم می دم که خودت ناراحت نکنی که من می خوام به هدف خودم برسم و حالا هم رسید.


((پرواز))

خواب دیدم با دوستاش تفنگ روی دوششون بود داشتند از کوه بالا می رفتند، محمد رضا جلوتر دوستاش بود دوستاش صدا می زدند رضا وایسا با هم بریم می گفت: من باید برم شـما به دنبال من بیایید.

۳، ۴ ماه بعد از شـهادتش هم خواب دیدم که توي یه باغی داره قدم می زنه، گفتم رضاجون چرا این جا قدم می زنی؟ چرا نمی يای خونه؟ گفت: من می خوام برم، جایم خوبه حالا اومدم این جا که بعداً برم.

روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد


==========================

از خانواده های محترم و دوستان و همرزمان تقاضاداریم نظرات تکمیلی و تصحیحی خود را درباره این شهدای گرانقدر به ایتای 09176112253 صادقی، انتشارات هدهد ارسال فرمایید. والسلام، التماس دعا

=============================

چهار شهید گرانقدر از شهرستان مرودشت

 1. شهید بزرگوار قباد قربانی بسم رب الشهداء والصدیقین پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار قباد قربانی فرزند حاجی خان و گوهر جوزی ولادت: ۱۱ اردیبهش...