1. شهید بزرگوار قباد قربانی
بسم رب الشهداء والصدیقین
پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار قباد قربانی
فرزند حاجی خان و گوهر جوزی
ولادت: ۱۱ اردیبهشت ۱۳۴۱ در روستای رضا آباد ابرج
شهادت: ۲۷ مهر ۱۳۶۰ در سرپل ذهاب
آرامگاه: امامزاده اسحاق رضا آباد ابرج
شهید بزرگوار قباد قربانی، فرزند حاجی خان و خانم گوهر جوزی، در یازدهم اردیبهشتماه سال ۱۳۴۱ در روستای رضا آباد ابرج دیده به جهان گشود. پدرش مغازه مرغ فروشی داشت و خانوادهاش نسبت به مسائل دینی و انقلابی آگاهی خوبی داشتند. قباد با زحمت و تلاش زیاد دیپلم گرفت و از همان سالهای جوانی با مسائل روز جامعه آشنا بود.
او اخلاق بسیار عالی داشت؛ چه در منزل، چه بیرون از منزل، چه در مدرسه و چه در جبهه. علاقهی فراوانی به جبهه، اسلام، امام و شهدا داشت و به عنوان بسیجی در راه دفاع از میهن و ارزشهای انقلاب حضور یافت.
در سال ۱۳۴۲ رژیم ستمشاهی با سرکوب قیام مردم، امام خمینی (ره) را به تبعید فرستاد. اما امام در همان روزها جملهای بر زبان آورد که تاریخ آن را به یاد دارد: «یاران من در گهواره هستند.» و چه زیبا این سخن تحقق یافت؛ قبادهایی که در همان سالها در گهواره بودند، سالها بعد در سنگرهای دفاع از انقلاب، قامت راست کردند و یاران واقعی امام شدند. انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ به پیروزی رسید و دست جهانخواران و استکبار جهانی را از این سرزمین کوتاه کرد. اما دیری نپایید که همین دشمنان، با تحریک صدام و حمایت همهجانبهی کشورهای غربی، جنگ هشتسالهای را به ملت ایران تحمیل کردند. در این نبرد نابرابر، این بسیجیان و نیروهای ایرانی بودند که با ایمان و ایثار، دشمن را در رسیدن به اهدافش ناکام گذاشتند و شکست را بر او تحمیل کردند. قباد قربانی نیز یکی از همان بسیجیانی بود که در این مسیر، از جان خود دریغ نکرد.
سرانجام شهید قباد قربانی در بیست و هفتم مهرماه سال ۱۳۶۰ در جبهه سرپل ذهاب به شهادت رسید. پیکر پاک این شهید بزرگوار در امامزاده اسحاق رضا آباد ابرج به خاک سپرده شد و نام شریفش در شمار شهدای این سرزمین و مدافعین دین و ناموس و وطن ماندگار شد. لازم به ذکر است که این شهید بزرگوار مجرد بودهاند. در ضمن پدرش در سال ۱۳۸۱ و مادرش در سال ۱۳۹۸ دار فانی را وداع گفتند و به فرزند شهیدشان پیوستند.
روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.
---
2. شهید بزرگوار کریم یونسی
بسم رب الشهداء والصدیقین
پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار کریم یونسی
فرزند گرام و ملیحه
ولادت: ۱۷ شهریور ۱۳۴۴ مرودشت
شهادت: ۲۰ مهر ۱۳۶۰ در سرپل ذهاب
آرامگاه: گلزار شهدای مرودشت
شهید بزرگوار کریم یونسی، فرزند گرام و خانم ملیحه... ، در هفدهم شهریورماه سال ۱۳۴۴ در خانوادهای عشایری دیده به جهان گشود. او در خانوادهای پرجمعیت زندگی کرد و فرزند سوم خانواده بود. پدرش در شرکت آزمایش کار میکرد و خانوادهاش نسبت به انقلاب آگاهی خوبی داشتند.
کریم دارای مدرک دیپلم متوسطه بود و عضو بسیج بود. اخلاق بسیار خوبی داشت و به جبهه، اسلام، انقلاب و نظام علاقهی فراوانی داشت. او در مراسم نماز جمعه، نمازها و مراسم مذهبی و شهدا شرکت میکرد و از همان سالهای جوانی، با ایمان و تعهد در مسیر ارزشهای انقلاب گام برمیداشت.
انقلاب اسلامی که در سال ۱۳۵۷ به پیروزی رسید، ریشه در سالها مبارزه و فداکاری داشت؛ مبارزهای که در دورافتادهترین نقاط کشور، از جمله میان عشایر، نیز شعلهور بود. کریم یونسی، جوانی از تبار عشایر، با قامتی استوار و دلی سرشار از ایمان، در همان مسیر گام نهاد. او که دیپلم متوسطه داشت و در خانوادهای زحمتکش رشد کرده بود، از همان روزهای نخست، عشق به اسلام و انقلاب را در وجودش پروراند. حضورش در نماز جمعه و مراسم شهدا، تنها بخشی از تعهد او بود؛ او در عمل نیز ثابت کرد که برای دفاع از میهن، آماده است. با آغاز جنگ تحمیلی، کریم به عنوان بسیجی راهی جبههها شد و در سرپل ذهاب، با همان روحیه ایثارگری، در برابر دشمن ایستاد. او نمادی از جوانان عشایری بود که با سادهزیستی و اخلاص، در دفاع مقدس حماسه آفریدند و ثابت کردند که عشق به وطن و ایمان به خدا، هیچ مرزی نمیشناسد.
سرانجام شهید کریم یونسی در بیستم مهرماه سال ۱۳۶۰ در سرپل ذهاب بر اثر اصابت ترکش خمپاره به سینه به شهادت رسید. نام شریفش در شمار شهدای این سرزمین و مدافعین دین و ناموس و وطن ماندگار شد. مادرش پیش از شهادت او دار فانی را وداع گفته بود.
پیکر پاک این شهید بزرگوار در گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد.
وصیت نامه شهید بزرگوار کریم یونسی
بسم رب الشهداء
از پدر و مادرم که ۱۴ سال مرا بزرگ کردهاند و در این راه فداکاری زیادی نمودهاند، خیلی خیلی ممنون هستم. پدرجان، امیدوارم که اگر گاهگاهی تو را ناراحت میکنم، مرا ببخشید...، اما امروز میخواهم به جبهه بروم و خودم را بسازم و زیر پرچم اسلام خدمت کنم.
شما تنها پدری نیستید که فرزند خود را به جبهه میفرستید، بلکه خیلی از پدرها هستند که حتی با دست خود فرزندان خود را به جبهه میفرستند. پدرجان، اسلام به من احتیاج دارد، من باید بروم و به اسلام خدمت کنم. انشاءالله که شهید میشوم و به آرزوی خود میرسم و از خداوند بزرگ میخواهم که شما را در پناه خود حفظ کند. من میروم بجنگم برای پیروزی اسلام و تا هستم برای اسلام میجنگم.
والسلام به امید پیروزی.
کریم یونسی
۶۰/۶/۲۶
روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.
==========================
از خانواده های محترم و دوستان و همرزمان تقاضاداریم نظرات تکمیلی و تصحیحی خود را درباره این شهدای گرانقدر به ایتای 09176112253 صادقی، انتشارات هدهد ارسال فرمایید. والسلام، التماس دعا
=============================
3. شهید بزرگوار وفادار مختاری
بسم رب الشهداء والصدیقین
پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار وفادار مختاری
فرزند جلیل و بیبی مختاری
ولادت: ۴ مرداد ۱۳۴۸
شهادت: ۲۰ مهر ۱۳۶۵ در جفیر
آرامگاه: روستای کناره مرودشت
شهید بزرگوار وفادار مختاری، فرزند جلیل و خانم بیبی مختاری، در چهارم مردادماه سال ۱۳۴۸ دیده به جهان گشود. او در خانوادهای پرجمعیت پرورش یافت و فرزند وسط خانواده بود. چهار برادر و سه خواهر داشت. خانوادهاش عشایر بودند و وفادار نیز در همان فضا و با همان روحیه سادهزیستی پرورش یافت.
وفادار دوران تحصیلات راهنمایی خود را در مدرسه راهنمایی ولی عصر (عج) مرودشت گذراند. او عضو بسیج بود و با همان روحیه وظیفهشناسی و ایمان، در راه دفاع از میهن و ارزشهای انقلاب حضور یافت.
مادرش تعریف میکند: «شبی خواب دیدم که دست فرزندم تیر خورده است. همانطور هم شد؛ بعد که فرزندم از جبهه برگشت، متوجه شدم که همان شبی که من خواب دیدم، دستش تیر خورده بود.»
پدرش جلیل نیز پس از شهادت وفادار، تاب تحمل فراق فرزند را نداشت و در بیتابی و اندوه، از خداوند میخواست که تا سالگرد شهید زنده نماند. دعایش مستجاب شد و درست در روز سالگرد شهادت وفادار، پس از برگزاری مراسم، دار فانی را وداع گفت و به فرزند شهیدش پیوست.
وفادار مختاری، جوانی از تبار عشایر، در روزگاری بالید که انقلاب اسلامی، چشمها را به افقی تازه گشوده بود. او که در دامان خانوادهای عشایری و سادهزیست رشد کرده بود، از همان نوجوانی با مسجد و بسیج آشنا شد و روحش با ارزشهای دینی و انقلابی عجین گشت. وفادار، جوانی خوشاخلاق، متواضع و وظیفهشناس بود؛ ویژگیهایی که او را در میان خانواده و همسالانش محبوب کرده بود. با آغاز جنگ تحمیلی، او نیز همچون بسیاری از جوانان این سرزمین، لباس رزم پوشید و به جبهههای دفاع مقدس شتافت. حضورش در جبههها، ادامهی همان ایمان و تعهدی بود که در سنگر مسجد و بسیج آموخته بود. او در جفیر، در اوج جوانی، به فیض شهادت رسید و نامش را در دفتر شهدای این سرزمین جاودانه کرد.
زندگینامه این شهید بزرگوار در کتاب شهدای روستای کناره نیز درج شده است.
پیکر پاک این شهید بزرگوار در روستای کناره مرودشت به خاک سپرده شد.
روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.
---
4. شهید بزرگوار داریوش درودی
بسم رب الشهداء والصدیقین
پرتوی از زندگانی شهید بزرگوار داریوش درودی
فرزند حشمتالله و ماهدختر درودی (درودزنی)
ولادت: ۸ شهریور ۱۳۴۲
شهادت: ۲۲ مهر ۱۳۶۴ در سومار
آرامگاه: روستای درودزن
شهید بزرگوار داریوش درودی، فرزند حشمتالله و خانم ماهدختر درودی (درودزنی)، در هشتم شهریورماه سال ۱۳۴۲در روستای درودزن مرودشت دیده به جهان گشود. او تکفرزند ذکور خانواده بود و پنج خواهر داشت. پدرش کارگر بود و خانوادهای مذهبی و معتقد داشتند. داریوش از اصحاب مسجدالشهدا و مسجد ولی عصر (عج) درودزن ابرج بود و در همان فضای معنوی پرورش یافت.
داریوش سرباز وظیفه بود و در لشکر ۸۸ زرهی، تیپ ۳ خدمت میکرد. او که در جبهه گیلان غرب نیز خدمت کرده بود سرانجام در سومار به شهادت رسید.
این شهید گرامی الگوی مهربانی و وفاداری بود. رفتاری بسیار عالی داشت، خیلی پیشسلام و خوشاخلاق بود، چه در زندگی و چه در جبهه و مدرسه. او خیلی اهل کمک به دیگران بود، به کسانی که تنگدست بودند و به مستمندان کمک میکرد، اگرچه خودش نیز کارگر بود. داریوش خیلی بر رعایت حجاب تأکید داشت و مهمترین آرزویش شهادت بود. او میگفت: «مشکی نپوشید، شما باید برای امام حسین (ع) و هفتاد و دو تن گریه کنید و عزاداری کنید.» روحیه و اخلاقیات خانوادهاش نیز بسیار عالی بود.
داریوش درودی، جوانی از دل یک خانواده کارگری و مذهبی، در روزگاری بالید که انقلاب اسلامی، جانها را به نور ایمان روشن کرده بود. او که از اصحاب مسجدالشهدا و مسجد ولی عصر (عج) درودزن بود، عشق به اهل بیت (ع) و ارزشهای دینی را با گوشت و پوستش درک کرده بود. سادهزیستی، مردمداری و دلسوزی برای مستمندان، از او چهرهای محبوب در میان خانواده و اهالی روستا ساخته بود. داریوش پیش از آنکه به جبهه برود، در سنگر مسجد و عزاداری سیدالشهدا (ع) خود را ساخته بود. او در لشکر ۸۸ زرهی، با همان روحیه ایثارگری، در برابر دشمن بعثی ایستاد و در سومار، در اوج جوانی، به آرزوی دیرینهاش یعنی شهادت رسید. او نمونهای از همان جوانانی بود که در دفاع مقدس، با کمترین امکانات اما با بیشترین ایمان، از کیان این سرزمین و ارزشهای انقلاب دفاع کردند و نامشان را در تاریخ جاودانه ساختند.
سرانجام شهید داریوش درودی در بیست و دوم مهرماه سال ۱۳۶۴ در سومار بر اثر اصابت تیر دشمن از پشت سر به شانهی راست به شهادت رسید. نام شریفش در شمار شهدای این سرزمین و مدافعین دین و ناموس و وطن ماندگار شد.
پیکر پاک این شهید بزرگوار در روستای درودزن به خاک سپرده شد.
وصیت نامه شهید داریوش درودی
با کمال میل. وصیتنامه شهید داریوش درودی را با توجه به تمام نکاتی که در طول گفتگو فرمودید (و با حذف جملات نامفهومِ خطای تبدیل صوت)، به صورت منظم و روان بازنویسی کردم:
وصیتنامه شهید داریوش درودی
بسم الله الرحمن الرحیم
ای پدر و مادرم، من خیلی خوشحال هستم که توانستم در این جهاد شرکت نمایم و با خدای خود عهد و میثاق ببندم و به امام لبیک گفته و به سوی خط مقدم رفتهام. من در این مرحله از زندگی، لازم دانستم که در این برهه خطیر و حساس، تداومبخش راه شهیدان باشم و بتوانیم نهال انقلاب اسلامی را به ثمر رسانده و شکوفا سازیم. جهاد وظیفه شرعی من است و هر فرد از جامعه باید در برابر آن وظیفهشناس باشد.... در فکر امام باشید و گوش به حرف کسی که بدگویی انقلاب مینماید، نکنید. زکات و خمس بدهید. ما از پیروان سالار شهیدان، آقا اباعبدالله حسین (ع) هستیم و این انقلاب را تا انقلاب مهدی (عج) ادامه خواهیم داد؛ به امید اینکه امام غایب چهره اش را به ما بنمایاند و چشم ما را روشن نماید..... من از حسین (ع) و حسن (ع) و هفتاد و دو تن عزیزتر نیستم. شما باید برای حسین (ع) و حسن (ع) عزاداری نمایید و همیشه عاشورا و تاسوعا را زنده نگه دارید، چون که پیروزی ما در عاشورا است.... با پیروی از فاطمه زهرا (س)، حجاب خود را حفظ نمایید و شرقزده و غربزده نباشید. فرزندان را اگر پسر است مثل حسین (ع) و حسن (ع) و اگر دختر است مثل زینب (س) تربیت نمایید. همیشه امام را دعا کنید. ای پدر و مادرم، امام امروز را تنها نگذارید.....حفظ کنید، نماز جمعه بروید، همیشه با مردم خوب برخورد نمایید، جسور باشید در کارتان، به نام خدا کار را آغاز نمایید، به یتیمان کمک کنید، آموزش.... و در کارتان ثابتقدم باشید.
سلام همگی را برسانید، تمام شما را به خدای متعال میسپارم.
والسلام، داریوش درودی
روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.